ويل

VYL kökü bir çığlıktır: inen kötülüğe, azaba ve helake karşı kopan feryat. Dilciler veyli fiili olmayan bir isim sayar. Veyl, veyh, veys ve veyb sözcüklerinden fiil türetilmez.

Veyle rezalet ve bela demektir: Kehf 18:49’da suçlular ya veyletena diye kendi hallerine feryat eder. Aynı aileden veyh acımayı, veys küçümsemeyi anlatır.

Sözlükler kelimeye sonradan yüklenen cehennemde bir vadi anlamını dilin kendi anlamından ayırır.