كون

KVN köküne ruhunu veren ana fikir, boşluğun ya da belirsizliğin bir şekle bürünüp istikrar kazanmasıdır.

1. Mekan ve vücut bağı

Mekan kelimesi bu kökten mef'al kalıbında türemiş sayılır. Bir şeyin olması, evrende bir hacim ve yer tutması demektir. Kelime sonradan bir yere yerleşmek anlamındaki MKN köküne de bağlanmıştır. Arapçada varoluş ile yer birbirine sıkıca bağlıdır: varlık bir yere sahip olmaktır.

2. Meydana gelmek ve karar kılmak

Kök bir şeyin meydana geldiğini, geçmişte ya da şimdi olduğunu haber verir. Kökün merkezinde sonradan ortaya çıkma ve karar kılma durur. Kök varlık sahnesine çıkıp oraya kök salmayı ve yerleşmeyi anlatır, kalıcı bir oluşu taşır.

3. İstikane ve sınırını bilmek

Arapçada boyun eğmek ve sükunet bulmak anlamına gelen istikane kelimesi bu kökle ilişkilendirilir, kök bağı tartışmalıdır. Varlığın, kendisini var eden iradeye karşı kendi konumunu bilip o sınırlar içinde sükunet bulmasıdır. Kuran kelimeyi sınavda direnen ve boyun eğmeyenler için kullanır: Al-i İmran suresinin 146. ayetinde gevşemediler, zayıf düşmediler ve boyun eğmediler.

4. Kuran'daki karşılığı

Kuran oluşu bir söze bağlar. Yasin suresinin 82. ayetinde O bir şeyi dilediğinde emri ona ol demektir ve oluş başlar. Al-i İmran suresinin 59. ayetinde Adem topraktan yaratılır, sonra ona ol denir ve oluş başlar. Araf suresinin 54. ayetinde yaratma da emir de O'nundur. Yaratma ölçüyle biçim vermektir, ol emri oluşu başlatan sözdür.

Yasin 36:82 · Al-i İmran 3:59 · Araf 7:54

Harf analizi

K · Kaf Kapsayan boşluğu, kozmik kabı ve toplayıcı enerjiyi temsil eder.

V · Vav Bir halden diğerine geçişi, yönelimi ve ilahi irade ile madde arasındaki bağı simgeler.

N · Nun Belirginleşen özü, varlığın çekirdeğini anlatır.

Birleşen fikir Kapsayıcı bir alanda, görünmez bir bağ ile somut bir özün inşa edilmesidir.

Fiil formu

Bir fiil olarak kane bir halin devamlılığını ve kopmazlığını bildirir. Varlığın potansiyel evreden çıkıp şaşmaz bir gerçekliğe oturmasıdır. Arapçada geçmiş, şimdi ya da gelecek fark etmeksizin varlığın sürekliliğine işaret eden en köklü eylemdir.

İsim formu

Kevn var olan her şeyin ortak adıdır. Kainat, var edilmiş, sınırları çizilmiş ve mekanlara ayrılmış bütün mevcudatı kapsar. Kevn yokluğun zıddıdır ve Allah'ın iradesinin fiziksel yansımasıdır.

Kuran içi 3 farklı türev form analizi

1. Kün fe yekun · ol der ve oluş başlar

İradenin söze, sözün oluşa bağlanmasıdır. Yasin suresinin 82. ayetinde O bir şeyi dilediğinde emri ona ol demektir ve oluş başlar. Kün emir kipidir, fe sözü oluşa aralıksız bağlar, yekun şimdiki ve süren zamanı anlatan muzari kiptedir. Söz ile oluşun başlaması arasında aralık yoktur, oluş ise bir süreç olarak devam eder. Al-i İmran suresinin 59. ayetinde geçmiş bir olay anlatılırken de fiil muzari kalır: oluş canlı bir süreç olarak sahnelenir.

2. Kane · zamanı aşan süreklilik

Kuran'da Allah'ın sıfatlarıyla kullanıldığında, örneğin Nisa suresinin 96. ayetinde Allah bağışlayan ve merhamet edendir, kane süren bir hali anlatır. Bu fiil Allah için kullanıldığında zaman çizgisinin ötesine geçer: O hep öyleydi, böyledir ve öyle kalacaktır. Mutlak bir süreklilik ve sabitlik bildirir.

3. Mekanen aliyya · yüce bir mekan

Fiziki boyutu aşan konumdur. Meryem suresinin 57. ayetinde İdris için onu yüce bir mekana yükselttik ifadesiyle yer alır. Mekan kelimesi Kuran'da enlem ve boylamla birlikte manevi bir konumu, şerefi ve statüyü de anlatır. İnsan yalnız bedeniyle değil amelleriyle de varlık hiyerarşisinde bir mekan inşa eder. Enam suresinin 135. ayetinde de bulunduğunuz konuma göre çalışın denir.

KVN kökü yokluğun karanlık alanından çıkarak varlık sahnesinde bir mekan tutmak, ilahi emre boyun eğerek kendi konumunu inşa etmek ve kalıcı bir varoluşa imza atmaktır.