Sure bir buyrukla açılır, söyle. Resule gerçeği örtenlere seslenmesi buyrulur. Kafirun, örtmek anlamındaki KFR kökünden gelir. Kuran aynı kökü Hadid suresinin 20. ayetinde tohumu toprağa gömüp örten çiftçiler için de kullanır. Kafir, örten kişidir. Burada örtülen hakikatin kendisidir.

Ardından sure kulluğu iki yöne ayırır. Resulün kulluk ettiği bir yanda, gerçeği örtenlerin kulluk ettiği öbür yanda durur. Ayrım dört cümlede tekrarlanır ve her tekrarda biçim değişir. Önce fiille kurulur, kulluk etmek, yani yapılan iş. Sonra isimle kurulur, kulluk eden, yani kişinin kalıcı niteliği. Bir cümlede de geçmiş zaman gelir, kulluk ettiğiniz. Ayrım böylece hem eylemde hem kimlikte, hem şimdide hem geçmişte kurulur. Kulluk anlamındaki ABD kökü yirmi altı kelimelik surede sekiz kez geçer.

Bu ayrım önceki surelere bağlanır. Fatiha'da kulluğun yalnız Rabbe yöneldiği söylenmişti, yalnız sana kulluk ederiz. Kafirun aynı ABD kökünü bu kulluğun karşısındaki paralel ve sahte kullukla yan yana koyar. Kalem suresinin 9. ayetinde ise yalanlayanların Resulden yağ gibi bir yumuşama beklediği bildirilmişti. Kafirun bu beklentinin karşısına açık bir ayrım koyar.

Sure önemli bir motto ile kapanır, sizin dininiz size, benim dinim bana. Din kelimesi Tekasür ve Maun'daki gibi DYN kökünden gelir, borç, karşılık ve ödeme. Maun dini yalanlayanı göstermişti, Kafirun suresi ise artık iki yaklaşımı hakk ve batıl olarak iki ayrı din olarak kabul ederek birbirinden ayırır. Ayet her iki tarafı kendi dininin sorumluluğu ile baş başa bırakır. Surede yalnız dört kök geçer, söylemek, örtmek, kulluk ve din.