Sure adını insanın yeniden dirilip Rabbinin huzuruna kalktığı kıyamet gününden alır. Sure, kıyamet gününe ve kendini kınayan nefse dikkat çekerek açılır. Bu iki işaret büyük bir tanıklığa zemin kurar.

Sure insanın kemiklerinin toplanamayacağı sanısını karşısına alır. Onu yaratan güç parmak uçlarını en ince çizgisine dek yeniden düzenlemeye kadirdir. İnsan buna karşı önündeki günü görmezden gelip kıyametin ne zaman geleceğini sorar.

Sonra o günün sahnesi gelir. Göz kamaşır ay tutulur güneşle ay bir araya getirilir ve insan kaçacak yer arar. Kaçış kapanır ve varış Rabbe döner. O gün insan kendi nefsine karşı apaçık bir şahittir.

Sure iki yüzü karşılaştırır. Bir yüz parlar ve Rabbine bakar. Bir yüz asılır ve bel kıran bir felaket bekler. Can köprücük kemiğine dayanınca ayrılık anı gelir ve sevk yine Rabbe olur.

Sure yaratılış deliliyle kapanır. İnsan akıtılan bir nutfe sonra asılıp tutunan bir alaka idi. Onu yaratıp biçim veren erkek ve dişi iki eşi var eden güç ölüleri diriltmeye de kadirdir.