Sure apaçık kitabın ayetleriyle açılır ve elçinin kavminin iman etmemesine duyduğu derin kaygıyı dile getirir. Her yeni hatırlatmadan yüz çeviren bir topluluk anlatılır. Açılış Rabbin hem üstün hem esirgeyen oluşuyla mühürlenir ve bu ifade sure boyunca bir nakarat gibi döner.

İlk büyük kıssa Musa ile Firavun arasında geçer. Musa alemlerin Rabbinin elçisi olarak Firavun'a gider ve asa ile el mucizesini gösterir. Toplanan sihirbazlar gerçeği görünce secdeye kapanır ve alemlerin Rabbine iman eder. Firavun'un ordusu denizde boğulurken Musa ve yanındakiler kurtulur.

İbrahim kıssası tevhidin özünü taşır. İbrahim babasına ve kavmine taptıkları putların işitmediğini ve fayda ile zarara güçlerinin yetmediğini gösterir. Kendisini yaratan besleyen ve şifa veren Rabbini anlatır. Kıssa malın ve oğulların fayda vermediği bir günde yalnız selim bir kalple gelenin kurtulacağını söyleyerek doruğa çıkar.

Ardından Nuh, Hud, Salih, Lut ve Şuayb kıssaları aynı örgüyle sıralanır. Her elçi kavmine güvenilir bir elçi olarak gelir, karşılığında bir ücret istemez ve Allah'tan sakınmaya çağırır. Her toplum elçisini yalanlar ve helak olur. Her kıssanın sonunda aynı nakarat tekrarlanır ve Rabbin üstünlüğü ile rahmeti bir arada anılır.

Sure vahyin kaynağına döner. Kuran'ı güvenilir ruh apaçık bir Arapça ile elçinin kalbine indirir ve onu şeytanların indirmesinden ayırır. Sonunda her vadide dolaşıp yapmadığını söyleyen şairlerden söz edilir. İman edip salih iş yapan ve haksızlığa uğradıktan sonra kendini savunanlar bu tablonun dışında tutulur.