Fatiha açmak anlamındaki FTH́ kökünden gelir ve açan demektir. Yedi ayetlik sure Rabbe hamd ile, yani övgüyle başlar ve dosdoğru yol dileğiyle biter.

İlk yarıda Rab tanıtılır. Hamd, alemlerin Rabbi olan Allah'adır. Alem kelimesi, bilmek ve işaret anlamındaki ALM kökünden gelir. Kelime ‘alimler’ şeklinde okumaya da müsaittir. Rab, rahmet anlamındaki RH́M kökünden gelen rahman ve rahim sıfatlarıyla anılır. Karşılık günü demek olan din gününün maliki yani sahibi odur.

Beşinci ayette söz doğrudan hitaba döner, yalnız sana kulluk ederiz ve yalnız senden yardım isteriz. Ardından dilek gelir, bizi dosdoğru yola ilet. Dosdoğru anlamındaki müstakim kelimesi, kalkmak ve ayakta durmak anlamındaki G̈VM kökünden gelir. Bu yol nimet verilenlerin yoludur ve gazaba uğrayanların ve sapanların yolundan ayrılır. Burada net bir şekilde iki yol tanımı yapılır ve Kuran'ın bütününde bu zıtlıklar sistemi ve ikili yapı bu iki yol anlatısını güçlendirmek için korunur.

QORE okumasında Fatiha, Müddessir'deki kalk ve uyar çağrısının cevabıdır. Nüzul sırasında Müddessir'in hemen ardından gelir ve iki sure aynı kökler üzerinden birbirine bağlanır. Müddessir'de Rab büyük tutulur, Fatiha onu alemlerin Rabbi olarak tanıtır. Müddessir'de suçlular din gününü yalanladıklarını itiraf eder, Fatiha Rabbi din gününün maliki olarak anar. Müddessir'de yol bulmak ve sapmak yan yana anılır, Fatiha'da aynı iki kök yolun iki ucunu kurar. Kalk buyruğunun kökü olan G̈VM, Fatiha'da anılan ‘dosdoğru yolun’ ya da daha doğru tanımıyla ‘istikamete giden yol’un da köküdür. Bu okumada Fatiha kalkıp uyarması buyrulan resulün uyarısını hangi ilkeler üzerine kuracağını gösterir.