Sure adını ilk ayetten alır: alemlere uyarıcı olsun diye kuluna furkan indirilmiştir. Vahiy en baştan bir ayırt etme çağrısı olarak gelir.

Sure mülkün tek sahibini anlatarak açılır. Gökler ve yerin mülkü Onundur, evlat edinmemiş ve mülkünde ortağı olmamıştır. Buna karşı inkar edenler vahyi bir uydurma ve öncekilerin masalları sayar. Elçiye de itiraz ederler: yemek yiyen ve çarşıda yürüyen bir insan nasıl uyarıcı olur derler.

İnkarın merkezinde kıyameti yalanlamak vardır. Sure kızgın ateşi ve takva sahiplerine vaat edilen sonsuzluk cennetini karşı karşıya koyar. O gün zalim ellerini ısırır ve elçinin yolunu tutmadığı için pişman olur. Elçi de Rabbine kavminin bu Kuran'ı terk edilmiş bıraktığını arz eder.

Ardından sure Rahman'ın ayetlerini sıralar. Gölgeyi uzatan, güneşi ona delil kılan, geceyi örtü ve uykuyu dinlenme yapan Odur. Rüzgarları rahmetinin önünde müjde gönderir ve gökten tertemiz su indirerek ölü toprağı diriltir. Tatlı su ile tuzlu suyu salıveren ve aralarına bir engel koyan da Odur.

Sure Rahman'ın kullarının portresiyle kapanır. Onlar yeryüzünde alçakgönüllü yürür, cahiller sataştığında selam der ve gecelerini Rablerine secde ve kıyam ile geçirir. İnfakta orta bir yol tutar, yalana şahitlik etmekten kaçınır ve boş sözle karşılaşınca onurluca geçip gider. Sabırlarına karşılık en yüksek makamla ödüllenirler.