Sure adını dördüncü ayetten alır: Allah kendi yolunda saf tutup kurşunla kaynatılmış sağlam bir yapı gibi duranları sever. Ad hem gönül birliğini hem düzenli dizilişi taşır.

Sure her şeyin Allah'ı tesbih ettiğini söyleyerek açılır ve hemen iman edenlere döner. Onlara sözle iş arasındaki açıklığı sorar. Yapmadığını söylemek Allah katında büyük bir öfke sebebidir. Saf ancak sözün işe uyduğu yerde tutulur.

Sure iki elçiyi örnek gösterir. Musa kavminin ona eziyet edişini anar ve kalpleri kayan bir topluluğu tarif eder. İsa ise Tevrat'ı doğrulayıp kendinden sonra gelecek Ahmed adlı elçiyi müjdeler. Her iki durumda da bir kesim elçisine yüz çevirir ve gelen apaçık delile büyü adını takar.

Ardından gerçeği örtenlerin çabası gelir. Onlar Allah'ın nurunu ağızlarıyla söndürmek ister ama Allah nurunu tamamlar. Elçisini hidayet ve hak diniyle gönderen O'dur ve bu dini bütün dinlere üstün kılar.

Sure kurtaran bir ticaret teklifiyle döner. Allah'a ve elçisine iman etmek malla ve canla O'nun yolunda cihad etmek istenir. Karşılığı günahların bağışlanması altından ırmaklar akan cennetler ve sevilen bir şey daha olur: Allah'tan gelen yardım ve yakın bir fetih.

Sure iman edenleri Allah'ın yardımcıları olmaya çağırarak kapanır. İsa'nın havarilere sorduğu gibi bir çağrı yükselir ve yardımcılar çıkar. Saf tutan topluluk düşmanına karşı üstün gelir.