Sure adını dağları oyup güvenli evler yapan Hicr halkından alır. Onların kayadan yurdu kendilerini azaptan alıkoyamaz. Sure boyunca gerçek korumanın Allahın elinde olduğu işlenir.

Sure vahyin kaynağını ilan ederek açılır. Zikri indiren Allah onu korumayı da üstlenir. İnkar edenler elçiyle alay eder ve ondan melek ister. Oysa melekler ancak hak ile iner. Kendini boş umutla oyalayan inkarcı bir gün gerçeği görecektir.

Sure göğe kurulan burçları yere serilen dağları ve ölçüyle var edilen her şeyi anar. Rüzgarı aşılayıcı gönderen ve gökten su indiren Allah dirilten ve öldürendir. Her şeyin hazinesi onun katındadır ve o mirasın gerçek sahibidir.

Sure insanın kuru balçıktan yaratılışını ve meleklerin ona secde edişini anlatır. İblis secdeden kaçınıp azgınları saptırmaya yemin eder. Allah ise halis kullarını onun tuzağından korur ve doğru yolun kendi katında olduğunu bildirir.

Sure takva sahiplerini esenlikle girilen bahçelerde gösterir. Ardından İbrahime verilen müjde ve Lut kavminin yıkımı gelir. Ayka halkı ve Hicr halkı da elçileri yalanladığı için helak olur. Yıkılan yurtlar ibret alan gözler için birer işaret olur.

Sure elçisine güzel bir bağışlamayla yönelmesini söyler ve ona yedi tekrarlanan ile büyük Kuranı verdiğini hatırlatır. Alaycılara karşı Allah ona yeter. Sure, Rabbini hamd ile yüceltmeye ve yakin gelene dek kulluğa çağırarak kapanır.