Sure adını içindeki uzun nebi dizisinden alır. Onlarca elçinin kıssası art arda gelir ve hepsi tek bir çağrıda birleşir. Her elçi kendi kavmine aynı hakikati taşır.

Sure insanların hesabının yaklaştığını duyurarak açılır. İnsanlar gaflet içinde oyalanır ve gelen hatırlatmayı hafife alır. Elçiyi kendileri gibi bir insan sayıp sözünü büyü ve şiir diye anar.

Buna karşı sure yaratmanın hak üzere kurulduğunu gösterir. Gök ve yer bitişikken ayrılır su her canlının kaynağı olur güneş ve ay yörüngede yüzer. Bütün bu düzen tek bir Rabbin işareti olur ve ikinci bir ilah olsaydı düzenin bozulacağını söyler.

Sonra nebiler geçidi gelir. İbrahim putları kırar ve ateş ona serin ve esenlik olur. Eyyub derdinden kurtulur Yunus karanlıkta Rabbine seslenir Zekeriya Yahya ile müjdelenir. Her biri darlıkta Rabbine yönelir ve karşılığını bulur.

Sure tek bir ümmet çağrısıyla kapanır. İnsanlar bir tek topluluktur ve Rableri birdir. Elçi alemlere bir rahmet olarak gönderilir ve salih kulların yeryüzüne varis olacağı bildirilir.