Sure adını Kureyş kabilesinden alır ve ilk kelimesi ilaftır. Sure Kureyş'in sahip olduğu güveni ve düzeni hatırlatarak açılır.

İkinci ayet bu ilafı iki yolculukla somutlaştırır. Kureyş kışın bir yöne yazın başka bir yöne ticaret için yola çıkar. Bu düzenli gidiş geliş onların geçimini ve güvenliğini taşır.

Üçüncü ayet çağrıyı getirir. Öyleyse bu Ev'in Rabbine kulluk etsinler. Kureyş'e verilen güven ve rızık onları o Ev'in Rabbine kullukla yükümlü kılar.

Son ayet Rabbi iki nimetle tanıtır. O Rab onları açlığa karşı doyurmuş ve korkuya karşı güvene kavuşturmuştur. Sure böylece rızkı ve güveni kaynağına bağlayıp kulluğa çağırır.