Münafik dışarıya gösterdiği yüzle içinde taşıdığı yüz arasında gizli bir ayrılık taşır. Sure adını bu iki yüzlü gizlilikten alır.

Sure münafığın yeminiyle açılır. Gelip resulün doğruluğuna şahitlik ettiklerini söylerler. Allah ise onların yalan söylediğine şahitlik eder. Yeminlerini bir kalkan edinip Allah yolundan alıkoyarlar. Önce inanıp sonra örttükleri için kalpleri mühürlenir ve artık kavrayışları kapanır.

Dıştan etkileyicidirler. Bedenleri insanın hoşuna gider, konuştuklarında sözleri dinlenir. Oysa içleri dayalı kütükler gibi boştur. Her sesi kendi üzerlerine sanıp ürkerler. Asıl düşman onlardır. Bağışlanma dilemeye çağrıldıklarında başlarını çevirip büyüklenerek yüz çevirirler.

Gizli düşmanlık sözlerinde açığa çıkar. Resulün yanındakilere vermeyi kesmeyi ve Medine'de güçlünün zayıfı süreceğini söylerler. Oysa göklerin ve yerin hazineleri Allah'ındır, izzet de Allah'ın, resulünün ve müminlerindir. Sure müminleri malın ve evladın zikirden alıkoymasına karşı uyarır ve ecel gelmeden infak etmeye çağırır. Böylece vermeyi engelleyen münafığın karşısına gönülden veren mümin konur.