Sure insanların yalnız inandık demekle sınanmadan bırakılmayacaklarını söyleyerek açılır. Onlardan öncekiler de sınandı. Allah bu sınamayla doğru söyleyenleri de yalanı sürdürenleri de ortaya çıkarır. İnanç bir sözle kalmaz, imtihanla oturur.

Sure elçilerin kıssalarını arka arkaya getirir. Nuh kavmi arasında uzun yıllar kaldı ve tufan onları aldı. İbrahim kavmini yalnız Allah'a kulluğa çağırdı, edindikleri putları asılsız bir uydurma olarak gösterdi ve ateşten kurtarıldı. Ardından Lut, Şuayb, Ad, Semud, Karun, Firavun ve Haman gelir. Her kavim kendi günahıyla alındı. Allah onlara zulmetmedi, onlar kendilerine zulmetti.

Sonra sure adını aldığı misale gelir. Allah'tan başka dostlar edinenlerin durumu örümceğe benzer. Örümcek kendine bir ev örer ama evlerin en dayanıksızı örümceğin evidir. Sahte sığınak ilk dokunuşta dağılır. Bu misalleri ancak bilenler kavrar.

Sure vahye ve kulluğa döner. Elçisine indirileni okuması ve salatı ayakta tutması istenir, çünkü salat çirkinlikten ve kötülükten alıkoyar. Kitap ehliyle en güzel söz üzere konuşulur. İman gündelik bir duruşa dönüşür.

Sure asıl hayatın nerede olduğunu gösterir. Bu dünya hayatı bir oyun ve eğlencedir, asıl diri yurt ahiret yurdudur. İnsan gemiye binince Allah'a içtenlikle yalvarır, karaya çıkınca ortak koşmaya döner. Sure bir söz vererek kapanır: bizim için çaba gösterenleri yollarımıza iletiriz ve Allah iyilik edenlerle beraberdir.