Sure mü'minlerin kurtuluşa erdiğini bildirerek açılır ve onların niteliklerini sıralar. Salatında huşu duyan, boş sözden yüz çeviren, arınmaya çalışan, iffetini koruyan, emanetine ve ahdine sadık kalan kişiler burada tarif edilir. Bunlar firdevse varis olan mü'minlerdir.

İkinci hareket insanın yaratılışını anlatır. İnsan çamurun özünden bir nutfeye, sonra asılıp tutunan bir evreye, etle örtülen kemiklere dönüşür ve bambaşka bir yaratılışla var edilir. Aynı düzen gökten ölçüyle inen suda, bahçelerde ve denizde yüzen gemilerde de görünür. Her işaret yaratanın gücüne bir delil olur.

Sonra elçilerin tarihi gelir. Nuh kavmini Allah'a kul olmaya çağırır ve inkarcı önderler onu kendileri gibi bir insan diye küçümser. Aynı sahne sonraki nesillerde tekrar eder. Musa ile Harun Firavuna gönderilir ve büyüklenen kavim onları yalanlar. Her ümmete gelen elçi benzer bir direnişle karşılaşır.

Sure inkarcıların mazeretlerini tek tek karşılar. Yerin, göklerin ve her şeyin mülkü kimin diye sorulunca onlar Allah'tır der, ama yine de yüz çevirirler. Allah çocuk edinmekten ve ortaktan yücedir. O gaybı ve görüneni bilendir.

Sure ölüm ve diriliş sahnesiyle kapanır. Ölüm gelince geri dönmek isteyen kişiye ardındaki berzah engel olur. Sur üflenince terazisi ağır gelen kurtulur, sabreden kullar gerçek kazananlar olur. Sure kurtuluşun mü'minlere ait olduğunu yeniden vurgulayarak açıldığı yere döner.