Sure adını dünya hayatının süsünü konu alan ayetten alır. Orada gümüş tavanlar altın bezekler ve gösterişli evler sıralanır ve hepsinin ancak geçici bir yarar olduğu söylenir. Sure baştan sona bu süsü bir ölçü sanan insanla gerçek ölçüyü ahirette gören insanı karşılaştırır.

Sure apaçık Arapça bir Kitap ile açılır ve bu Kitabın ana kitapta korunduğunu bildirir. Ardından gökleri ve yeri kimin yarattığını sorar. İnsanlar yaratıcı olarak Azizi ve Alimi anar ama süsü ve serveti bir üstünlük ölçüsü yapar. Yeri beşik kılan suyu ölçüyle indiren ve binekleri veren güç bu yüzden hatırlanır.

İnsanların ölçüsü servet ve gösteriş üzerine kuruludur. Onlar vahyin iki şehrin büyük bir adamına inmesini beklerler ve Musaya altın bilezikler atılmasını isterler. Sure bu beklentiye rızkın Allah tarafından paylaştırıldığını ve rahmetin topladıkları maldan daha hayırlı olduğunu söyleyerek karşılık verir.

Sure tevhidi bir çizgi boyunca örer. İbrahim atalarının taptığından uzak durur ve arınmış bir sözü ardında kalıcı kılar. İsa Allahın kendisine nimet verdiği bir kuldur. Kıyamet gününde dostlar birbirine düşman olur ve yalnız muttakiler dostlukta kalır. Sure inkarcılara aldırmadan onlara selam demeyi buyurarak kapanır.