Sure adını, kökü örtme ve gizlenmek olan cin kelimesinden alır. Aynı kök cenneti gölgeyle örter, kalkanı örtü kılar, cenini rahimde gizler. Cin de bu eksende, tanışıklık kurulmuş toplumların dışında kalmış örtülü ve yabancı kavimleri anlatır. Karşısındaki insan kelimesi ise ünsiyet kökünden gelir ve kaynaşmış, tanıdık topluluğu gösterir. Her iki topluluk da beşer türündendir. İsra 95 elçinin ancak muhatabının türünden gönderildiğini bildirir, beşer bir elçinin bu kavme ulaşması da onların beşer olduğunu gösterir.

Sure cinden bir neferin, yani bu örtülü kavimden bir topluluğun ağzından açılır. Onlar şaşırtıcı bir okuma dinler ve onun doğruya ilettiğini görür. Hemen iman eder ve Rablerine tek olarak yönelir. Allah'ın yüceliğini eş ve çocuktan münezzeh tutar.

Ardından bu kavim geçmişini itiraf eder. Aralarındaki beyinsizlerin Allah hakkında asılsız söz söylediğini ve insandan bazı erkeklerin cinden bazı erkeklere sığındığını anlatır. Göğü dinlemek isteyince onu güçlü bekçiler ve alevlerle dolu bulduklarını söyler. Kendi içlerinde iyilerin ve yoldan sapanların ayrı yollara dağıldığını ikrar eder.

Sonra söz insana döner. Mescidler Allah'a aittir ve dua yalnız O'na yönelir. Elçi Allah'tan gelen bir tebliği ulaştırmakla görevlidir ve kendi başına zarar veya hidayet verecek güçten yoksundur. Sure gaybı yalnız Allah'ın bildiği ve O'nun her şeyi sayıyla kuşattığı hükmüyle kapanır.