Sure adını yirmi sekizinci ayetten alır. O ayette her ümmet hesap gününde diz çökmüş halde kendi kitabına çağrılır.

Sure baştan sona ayet kelimesiyle örülür. Göklerde ve yerde insanın yaratılışında yeryüzüne yayılan canlılarda gece ile gündüzün değişmesinde yağmurda ve rüzgarların yönünde inanan ve aklını kullanan bir topluluk için deliller vardır. Kuran bu delilleri okuyan bir kitap olarak öne çıkar.

Sure delilleri işitip büyüklenerek yüz çeviren insanı gösterir. Bu insan yalnız dünya hayatını tanır ve kendisini ancak zamanın yok ettiğini söyler. Sure bu sözün yalnız bir zanna dayandığını ortaya koyar.

Sure ortasında İsrailoğullarına verilen kitap hüküm ve nübüvvet anılır ve ardından elçiye apaçık bir yol emri gelir. Bu yol bilgisizlerin arzularına uymadan izlenecek bir şeriat olarak konur ve zalimlerin birbirine dost olduğu yerde takva sahibinin dostu Allah olur.

Sure hesap gününde kapanır. Her ümmet kendi kitabına çağrılır ve o kitap yapılanları hakla söyler. İnananlar Rablerinin rahmetine girer ve bu apaçık kurtuluş olur. Sure göklerin ve yerin Rabbine hamd ile ve büyüklüğün Allah'a ait oluşuyla biter.