Sure adını üçüncü ayetten alır. Orada vahiy, ayetleri ayrıntılı biçimde açıklanmış bir kitap olarak anılır ve bilen bir topluluk için Arapça okunur.

Sure, açıklanan vahiy karşısında insanların bölünüşünü anlatır. Bir yanda müjdeleyen ve uyaran bir kitap durur. Öte yanda kalplerini örtülü sayan, kulaklarında ağırlık olduğunu söyleyen ve aralarına perde çektiğini iddia edenler yer alır. Elçiye insan olduğu ve ilahın tek olduğu bildirilir.

Yaratılışın delilleri öne konur. Yer, üzerindeki dağlar ve rızık, ardından duman halindeki göğün yedi gök oluşu ve kandillerle süslenen dünya seması sıralanır. Kendini güçlü gören Ad ile hidayete karşı körlüğü seçen Semud ise kazandıkları yüzünden helake uğrar.

Ahiret sahnesinde insanın kendi azaları ona şahit olur. Kulak, göz ve deri yapılan işi söyler. İnsanın Rabbi hakkında taşıdığı kötü zan, onu hüsrana sürükleyen şey olarak açığa çıkar.

Rabbimiz Allah deyip sonra dosdoğru duranlara melekler iner ve onlara korkudan ve üzüntüden uzak bir müjde taşır. Sure kötülüğü en güzel olanla savmayı öğütler. Böylece aradaki düşmanlık sıcak bir dostluğa dönüşür.

Sure ufuklardaki ve insanın kendi içindeki ayetlere işaret ederek kapanır. Gece ve gündüz, güneş ve ay birer delildir ve secde yalnız onları yaratana yapılır. Allah hakikatin açıkça görüneceğini ve her şeyi kuşattığını bildirir.