Sure adını birinci ve dördüncü ayette geçen beyyine kelimesinden alır. Ehl-i kitap ve müşrikler kendilerine bu apaçık delil gelene kadar bulundukları hal üzere kalırlar.

Apaçık delil bir elçidir. Allah katından gelen bu elçi tertemiz sayfalar okur ve o sayfalarda dosdoğru yazılar bulunur. Sure vahyi arınmış ve doğrulmuş bir söz kaynağı olarak öne çıkarır.

Kitap verilenler bu apaçık delil geldikten sonra ayrılığa düşerler. Oysa onlara verilen emir tekti. Dini yalnız Allah'a halis kılarak hanifler olarak O'na kulluk etmek, salatı ayakta tutmak ve zekatı vermek. İşte dosdoğru din budur.

Sure iki topluluğu karşılaştırarak kapanır. İnkar edenler yaratılmışların en şerlisi olarak cehennemde kalır. İman edip iyi işler yapanlar ise yaratılmışların en hayırlısıdır. Onların karşılığı Rableri katında altından ırmaklar akan adn cennetleridir ve orada Allah ile karşılıklı bir hoşnutluk vardır.