Sure adını ilk ayette anlatılan büyük olaydan alır. O olay geldiğinde onu yalanlayacak kimse kalmaz. Vakıa, gelişi kesin olan saatin adı olur.

Olay geldiğinde yer şiddetle sarsılır ve dağlar ufalanıp savrulan toza döner. Aynı olay kimini alçaltır kimini yükseltir. Böylece insanlık üç bölüğe ayrılır.

Öne geçenler Rablerine yaklaştırılmış olanlardır ve nimet bahçelerinde ağırlanır. Sağın adamları gölge, akan su ve tükenmeyen meyve içinde huzura kavuşur. Solun adamları ise kavurucu rüzgar ve kaynar su ile karşılaşır. Sure her bölüğün varacağı yeri tek tek gösterir.

Sure ortada insanı kendi yaratılışına çağırır. Akıttığınız nutfeyi, ektiğiniz ekini, içtiğiniz suyu ve yaktığınız ateşi kim var etti diye sorar. Bunları veren Rabbi tanıyan insan dirilişi doğrular ve Rabbinin yüce adını tesbih eder.

Sure ölüm anını canlı bir sahneyle bitirir. Can boğaza geldiğinde Rab kula herkesten yakındır. O anda insan üç akıbetten birine varır. Öne geçen için esenlik ve reyhan, sağın adamı için selam, yalanlayan için kaynar su vardır. Bu, kesin gerçeğin ta kendisidir.