Sure adını ilk ayetten alır. Orada Allah gökleri ve yeri yaran ve melekleri elçiler kılan fatır olarak anılır. Açılış hamd ile başlar ve her şeyi var edenin tek olduğunu ilan eder.

Sure var etme fiilini işaret olarak sıralar. Allah dilediği rahmeti açar ve onu hiçbir şey tutamaz. Rüzgarı gönderip ölü toprağı diriltir ve bunu yeniden dirilişe örnek gösterir. İnsanı topraktan sonra bir damladan yaratır ve her doğumu kendi bilgisiyle kuşatır. İki denizi gece ile gündüzü güneş ile ayı aynı düzenin işaretleri olarak anar.

Var eden tek olunca ondan başkasına yapılan çağrı boşa çıkar. Sure Allah'tan başka bir yaratıcının olup olmadığını sorar. Ona ortak koşulanlar bir çekirdek zarı kadar mülke bile uzaktır ve çağrıldıklarında işitmez. Gökleri ve yeri yerinde tutan yalnız Allah olur.

İnsanın konumu açıkça konur. İnsanlar Allah'a muhtaç fakirlerdir ve Allah zengin ve övülen olandır. Dilerse insanları giderip yeni bir yaratma getirir. Kimse başkasının yükünü taşır sözü reddedilir ve herkes kendi kazandığıyla kalır.

Sure vahyi miras alan üç bölük insanı gösterir. Kimi kendine zulmeder kimi orta yolda durur kimi hayırlarda öne geçer. İyiler kalıcı yurda alınır ve üzüntülerinin gittiğine hamd eder. Sonunda yeryüzünde gezip önceki kavimlerin akıbetine bakmaya çağrı gelir ve Allah'ın koyduğu yasanın sabit kaldığı bildirilir.