Duha güneşin yükselip ışığının her yere yayıldığı vakittir ve Türkçede kuşluk diye karşılanır. Sure ve edatıyla açılır ve dikkati iki şeye çeker, duhaya ve durulup dindiği andaki leyle. Bu kalıp söz başlamadan önce okurun dikkatini anılan şeye yöneltir. Duha kelimesi güneşe açık olmayı ve ışığın yayılmasını anlatan ḌH́V kökünden gelir. Durulup dinmek anlamındaki seca ise SCV kökündendir.

QORE okumasında Duha suresi, Leyl ve Fecr ile başlayan kozmik dizinin üçüncü halkasıdır. Leyl karanlığın örtüşünü, Fecr karanlığın ilk yarılışını anlatmıştı. Duha'da güneş yükselmiştir ve aydınlık karanlığa baskın gelmeye başlamıştır. Bu okumada şems vahyi temsil eder, duha da vahyin aydınlığının yükseldiği evredir. Dizi yine aynı kalıpla kurulur, Duha karanlığı durulup dindiği anda anar. Duha kelimesi dizinin bir sonraki halkası olan Şems suresinin ilk ayetinde güneşle birlikte yeniden geçecektir.

Ardından sure Resule bir güvence verir. Önce bir düşünceyi geri çevirir: Rabbin Resule veda ettiği ve ona darıldığı düşüncesini. Sonra iki söz verir. Birincisi, Resul için sonra gelen ilk olandan daha hayırlı olacaktır. İkincisi, Rabbi ona verecek ve o hoşnut olacaktır. Sonra gelen anlamındaki ahira ile ilk olan anlamındaki ula, zamanın iki ucunu anlatır. Bu iki söz önceki surelerde hazırlanmıştır. Leyl suresi 13. ayette sonra gelenin de ilk olanın da Rabbe ait olduğunu söylemişti. Ala suresi 17. ayetinde ise sonra gelenin daha hayırlı olduğunu bildirmişti. Duha bu iki bilgiyi Resule yönelik bir söze dönüştürüp birleştirir. Hoşnutluk sözü de aynı zincirin devamıdır. Leyl en çok sakınanın hoşnut olacağını söyleyerek kapanmıştı, Fecr ise mutmain nefsi hoşnut olarak Rabbine çağırarak. Duha aynı hoşnutluğu Resule vaat eder. Hoşnut olmak yani razı olmak anlamındaki terda RḌV kökünden, vermek anlamındaki yu'tike AṬV kökünden gelir. Bu güvence Resulün geçmişiyle desteklenir. Sure Resule üç halini hatırlatır. Rabbi onu yetim bulmuş ve barındırmıştır. Yolu kaybolmuş yani dalalet halinde bulmuş ve ona yol göstermiştir. Yoksul bulmuş ve onu gani yani zengin kılmıştır. Üç cümlede de aynı fiil tekrar eder, bulmak. Bu fiil VCD kökünden gelir. Son haldeki yeterli kılmak fiili, agna, ise ĞNY kökündendir. Alak ve Leyl surelerinde insan aynı kökle kendini yeterli görmüş ve taşmıştı. Duha'da yeterliliği veren Rabdir.

Sure bu üç geçmiş hale üç buyrukla karşılık verir. Yetim ezilmekten, soran terslenmekten korunacak, Rabbin nimeti ise anlatılacaktır. Yetimle ilgili buyruk Fecr suresine bağlanır. Fecr'de insanlar yetime ikram etmeyi bir yana bırakmıştı. Duha'da ise Resulün kendisi bir zamanlar yetim bulunmuş ve barındırılmıştır. Barındırılmış olan şimdi artık yetimi koruyacaktır. Anlatmak anlamındaki haddis fiili H́DS̄ kökünden gelir. Zümer suresinin 23. ayetinde Allah'ın indirdiği sözün en güzeli için kullanılan hadis kelimesi de aynı köktendir.