Sure adını, وَ (ve) edatıyla ilk ayette dikkat çekilen Tur'dan alır. Arap dilinde bu edat bir şeye işaret edip zihni ona yöneltir. Sure Tur'a, satır satır yazılmış bir kitaba, yayılmış ince deriye, imar edilmiş eve, yükseltilmiş tavana ve kabaran denize وَ edatıyla dikkat çekerek açılır ve tek bir kesin habere bağlanır.

Dikkat çekilen unsurların vardığı yer nettir. Rabbinin azabı mutlaka gerçekleşecek ve onu geri çevirecek bir güç bulunmaz. O gün gökyüzü çalkalanır ve dağlar yerinden yürür. Hakikati yalanlayanlar boş bir söze dalıp oynarken cehennem ateşine sürülür ve daha önce yalanladıkları ateşle yüzleşir.

Karşı tarafta sakınanlar bahçeler ve nimet içindedir. Rablerinin verdiğiyle sevinir ve cehennem azabından korunurlar. İnanan kimseler soylarıyla birlikte anılır ve her nefis kazandığının karşılığına bağlı kalır. Bu tablo dünyada Rablerinden çekinerek yaşayanların vardığı huzuru gösterir.

Sure sonra elçiye yönelir. Ona kahin ve mecnun diyenlere, şair deyip felaketini bekleyenlere ard arda sorularla cevap verilir. Yoktan mı yaratıldılar, gökleri ve yeri onlar mı yarattı, Rablerinin hazineleri onların yanında mı. Her soru inkarcının elinde tutunacak bir dayanak bırakmaz.

Sure sabır ve tesbih emriyle kapanır. Elçiye onları kendi günlerine bırakması, Rabbinin hükmüne sabretmesi ve hamd ile Rabbini yüceltmesi söylenir. Gece boyunca ve yıldızlar batarken yapılan tesbih, kesin gerçeği bekleyen için bir dayanak olur.