Ala, yükselmek anlamındaki ALV kökünden gelir ve mutlak yüce olan demektir. Kelime, Arapçada üstünlük bildiren ef'al kalıbındadır. Bu kalıp çoğu zaman bir kıyas kurar ve birinden daha üstün olmayı anlatır. Allah için kullanıldığında ise kıyasın dışına çıkar ve yüceliğin mutlak halini anlatır. Sure, mutlak yüce Rabbinin adını sebbih et buyruğuyla açılır. Bu Rab yaratmış ve düzenlemiştir, ölçü koymuş ve yol göstermiştir. Otlağı çıkarmış, sonra onu kararmış bir sel artığına çevirmiştir. Kehf suresi dünya hayatını benzer bir imgeyle anlatır. Sebbih buyruğunun kökü SBH́, suda yüzmeyi ve bir akış içinde ilerlemeyi anlatır. Surenin on dokuz ayetinin hepsi aynı uzun a sesiyle biter.
Ardından söz muhatap olan elçi'ye döner. Rab ona okutacaktır ve okutulan unutulmayacak ve onda kalacaktır, yalnız Allah'ın dilediği bunun dışındadır. Okutmak anlamındaki senukriuke fiili Alak suresindeki ikra buyruğuyla ve Kuran kelimesiyle aynı G̈RE kökünden gelir. Öyleyse ‘okutma’ kavramı burada daha geniş bir alana daha açılmaktadır. Allah açıkta olanı da gizli kalanı da bilir. Rab elçisini kolay olana iletecektir.
Sure ardından muhataba bir görev verir: hatırlatmak. Bu hatırlatma fayda verdiği yerde yapılacaktır. İçi ürperen kişi hatırlatılanı hatırlar. En bedbaht olan ise ondan uzak durur, en büyük ateşe girer ve orada ölümle dirilik arasında kalır. Hatırlatmak, hatırlatma ve hatırlamak burada aynı ẔKR kökünden gelir. Bu kök surenin sonunda bir kez daha geçer ve bu kez Rabbinin adını anan kişiyi anlatır.
Arınan efleha fiilinin anlattığı sonuca ermiştir. Efleha'nın kökü FLH́, toprağı yarıp ürün almayı anlatır, felaha ermektir. Arınmak anlamındaki tezekka fiili ZKV kökünden, anmak anlamındaki zekera fiili ẔKR kökünden gelir. İki ayrı kök burada aynı kişide buluşur, arınan, Rabbinin adını anar ve salat eder. Sure böylece açılışına döner. İlk ayette Rabbin adı sebbih buyruğuyla anılmıştı, burada aynı ad zekera fiiliyle anılır. Siz ise dünya hayatını öne alırsınız. Dünya en yakın ve alçaltılmış olan anlamındaki DNV kökünden gelir. Ahiret sonra gelendir ve daha hayırlı, daha kalıcıdır ve bu söz ilk sahifelerde, İbrahim'in ve Musa'nın sahifelerinde de vardır.
