Sure adını 38. ayette mümin topluluğu tanımlayan işlerini aralarında danışarak görürler ifadesinden alır. Danışma bu toplulukta bir karar biçimi olur.

Sure vahiyle açılır. Allah, önceki elçilere ilettiği gibi Resul'e de vahyeder. Gökler neredeyse üstlerinden çatlar, melekler Rablerini överek O'nu tesbih eder ve yerdekiler için bağışlanma diler. Her şeyin sahibi O'dur ve O'nun benzeri hiçbir şey yoktur.

Allah, Nuh'a, İbrahim'e, Musa'ya ve İsa'ya buyurduğu dinin aynısını Resul'ün de ayakta tutmasını buyurur. Dinde birliği korumayı ister. Ayrılık ancak ilim geldikten sonra aralarındaki azgınlıktan doğar.

Mümin topluluk Rabbine yönelir, öfkelendiğinde bağışlar, salatı ayakta tutar, işlerini danışmayla görür ve kendine verilen rızktan infak eder. Bir kötülüğün karşılığı dengiyledir. Bağışlayıp arayı düzeltenin karşılığı ise Allah katındadır.

Sure başladığı yere döner. Allah bir insanla ancak vahiyle, bir perde arkasından ya da bir elçi göndererek konuşur. İnen Kuran bir nurdur ve dilediğini dosdoğru yola iletir. Bütün işler sonunda Allah'a döner.