Sure insanları karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için indirilen kitapla açılır. Her elçi kendi kavminin diliyle gönderilir ki mesaj anlaşılır olsun. Rab dilediğini doğruya iletir ve yol gösterir.

Şükür ve nankörlük sureyi baştan sona taşıyan eksendir. Musa kavmine Allah'ın günlerini ve nimetlerini hatırlatır. Rab şükredene artıracağını, nankörlük edene ise çetin bir azabı bildirir.

Geçmiş kavimlerin haberi gelir. Nuh, Ad ve Semud kavimlerine elçiler apaçık delillerle gelir ama onlar yüz çevirir. Onların amelleri fırtınalı bir günde rüzgarın savurduğu küle benzetilir ve ellerinde bir şey kalır mı diye sorulur.

Sure iyi sözü, kökü sağlam ve dalları gökte olan güzel bir ağaca benzetir. Bu ağaç Rabbinin izniyle her zaman meyvesini verir. Kötü söz ise yerden sökülüp atılmış köksüz bir ağaç gibidir.

İbrahim'in duası surenin kalbinde yer alır. Bu beldeyi güvenli kıl der, kendini ve çocuklarını putlara kulluktan uzak tutmasını ister. Zürriyetini kutsal evin yanına yerleştirir ve onlar için şükür ve rızık diler.

Sure bütün insanlara bir tebliğ olarak kapanır. Hesap gününde yeryüzü başka bir yere çevrilir ve herkes bir olan Allah'ın huzuruna çıkar. Bu bir duyurudur ki akıl sahipleri öğüt alsın.