Sure bir buyrukla açılır, söyle. Söyle buyruğuyla açılan dört sure burada tamamlanır, Kafirun, Felak, Nas ve İhlas. Kafirun kulluğu iki yöne ayırmış, Felak ve Nas sığınmayı öğretmişti. İhlas ise kulluk edilenin ve sığınılanın kim olduğunu söyler. Resule söylemesi buyrulan söz tek bir cümledir, O Allah'tır ve ehaddir. Nüzul sırasında hemen önce gelen Nas suresi sığınılanı nasın İlahı olarak anmıştı. İhlas bu İlahın adını verir. Allah kelimesi el-ilah ifadesinden gelir yani belirlilik takısıyla tek olarak tanımlanmış ilah. Nas'ta anılan İlah İhlas'ta Allah adıyla belirlenir ve sure onun ne olduğunu ayrıntılarıyla açar, ehad, samed, doğurma-doğurulma ilişkisinin ve her türlü denkliğin dışında olan.

Ehad kelimesinin kökü EH́D'dir ve vahid ile aynı kaynağa bağlanır. Kuran iki kelimeyi farklı yerlerde kullanır. Vahid sayılabilen bire yakındır, ardından iki gelir. Ehad ise sayı dizisinin dışında duran tekliktir. Sure ehad kelimesiyle açılır ve ehad kelimesiyle kapanır.

İkinci ayet Allah'ı samed olarak anar. Samed kelimesi Kuran'da yalnız bu ayette geçer ve S̀MD kökünden gelir. Kök iki bağlamı birlikte taşır. Biri bir şeye yönelmek ve ihtiyaç anında ona başvurmaktır yani samed her şeyin yöneldiği varlıktır. Öteki içi dolu ve bütün olmaktır yani samed kendisi dolu ve bütün olandır. Nüzul sırasında hemen önce gelen Nas suresi Allah'ı İlah olarak anmıştı ve o kökte sığınmak anlamı da kayıtlıydı. İhlas'taki samed aynı alanı tamamlar ve genişletir, sığınılan da yönelinen de odur.

Üçüncü ayet Allah'ı doğurma ve doğurulma ilişkisinin dışında tutar. Doğurmak VLD kökünden gelir ve ilişki iki yönde kurulur, doğurmak ve doğurulmak. Kuran aynı konuyu Enam suresinin 101. ayetinde açar ve gökleri ve yeri emsalsiz yaratan için bir veledinin nasıl olabileceğini sorar. Meryem suresinin 88 ile 92. ayetleri ise Rahmana veled isnat edilmesini ağır bir söz olarak anar. Gökler bu söz karşısında neredeyse çatlayacaktır.

Son ayet Allah'ı denklik ilişkisinin de dışında tutar. Denk anlamındaki kufuv KFE kökünden gelir ve eşit ağırlıkta, karşılık olabilecek olanı anlatır. Ayet bu cümleyi de ehad kelimesiyle bitirir. Sure böylece Allah'a dair sözü doğurma ve doğurulma ilişkisinden ve denklikten arındırır, adını da bu arınmadan alır. İhlas kelimesi ḤLS̀ kökünden gelir ve bir şeyi katkılardan arındırıp saf hale getirmeyi anlatır. Kuran aynı kökü Zümer suresinin 3. ayetinde kullanır, halis din yalnız Allah'ındır. Beyyine suresinin 5. ayeti de dini Allah'a halis kılarak kulluk etmeyi buyurur. Kafirun'da ayrışan kulluk İhlas'ta saflığına kavuşur.