Sure, وَ (ve) edatının art arda üç kez gelişiyle açılır. Saf saf dizilenlere, haykırıp süren güçlere ve zikir okuyanlara dikkat çekilir. Arap dilinde bu edat bir şeye işaret edip zihni ona yöneltir. Bu düzenli sıralanış boş bir sahne kurmaz, tek bir sonuca bağlanır. Sizin ilahınız tektir, göklerin yerin ve doğuların Rabbidir.

En yakın göğün yıldızlarla süslenişi ve azgın her şeytandan korunuşu anlatılır. Yüce meclise kulak veremeyen kovulmuş güçlerin ardına delici bir alev düşer. Kozmik düzen, tevhidin kanıtı olarak okunur.

Diriliş inkarı ile yüzleşilir. Öldük toprak ve kemik olduk, gerçekten diriltilecek miyiz diyenlere tek bir zecre yeter. Ardından mahşer sahnesi kurulur, zalimlerle eşleri ve taptıkları bir araya toplanır, birbirlerini suçlarlar. Muhlis kullar bu hesabın dışında tutulur ve onlara bilinen bir rızık verilir.

Sure uzun bir resul dizisiyle akar. Nuh, İbrahim ve oğlunun teslimiyeti, İshak, Musa ile Harun, İlyas, Lut ve Yunus tek tek anılır. Her kıssa selamun ala kalıbıyla ve iyilik edenleri böyle ödüllendiririz sözüyle mühürlenir. İbrahim'in rüyada gördüğü kurban buyruğuna oğluyla birlikte teslim oluşu surenin kalbindeki teslimiyet örneğidir.

Kapanışta melekleri kız evlat sayan ve Allah ile cinler arasında soy bağı uyduran zihniyet çürütülür. Rablerinin izzeti onların yakıştırdığı her nitelikten yücedir. Sure elçilere selam ve alemlerin Rabbine hamd ile biter, açılıştaki dizilişin ait olduğu makam belli olur.