Sure mukatta harfi Sad ile açılır ve وَ (ve) edatıyla öğüt dolu Kurana dikkat çekilir. Arap dilinde bu edat bir şeye işaret edip zihni ona yöneltir. Karşı tarafta kendini büyük gören ve ayrılığa düşen bir topluluk durur. Kendilerine içlerinden bir uyarıcı gelmesine şaşarlar ve onu yalancı sayarlar. Sure onlardan önce helak olan nesilleri hatırlatarak inkarın sonunu gösterir.

Sure uzun bir kullar galerisi açar ve Davud öne çıkar. Ona güç verilir, dağlar ve kuşlar onunla birlikte Rabbini anar. İki davacının muhakemesiyle Davud'a yeryüzünde halifelik ve insanlar arasında hak ile hükmetme sorumluluğu hatırlatılır. Adalet, arzuya uymamakla korunan bir emanet olur.

Ardından Süleyman, Eyyüb, İbrahim, İshak, Yakub, İsmail, Elyesa ve Zülkifl anılır. Hepsi Rabbine çokça dönen kullardır. Süleyman mülkle, Eyyüb sıkıntı ve sabırla sınanır. Sure bu kulları birer örnek olarak öne koyar ve onların seçilmiş iyilerden olduğunu söyler.

Sure iki akıbeti karşı karşıya koyar. Sakınanlar için kapıları açık cennetler, azgınlar için cehennem vardır. Ateş ehlinin birbiriyle çekişmesi tabloyu tamamlar ve her tercihin bir karşılığı olduğunu gösterir.

Sure İblis kıssasıyla derinleşir. Rab insanı çamurdan yaratır ve meleklerden secde ister. Herkes secde ederken İblis büyüklenir ve inkar edenlerden olur. Kibir ile itaat karşı karşıya gelir. Sonunda elçi yalnızca bir uyarıcı olarak tanımlanır ve Kuran'ın alemlere bir öğüt olduğu bildirilir.