Sure adını, وَ (ve) edatıyla dikkat çekilen gökyüzü ve gece gelenden alır. Ayetler bu gece gelenin karanlığı delip geçen parlak bir yıldız olduğunu söyler.

Bu dikkat çekişin ardından asıl söz gelir. Her nefsin üzerinde onu koruyup gözeten biri durur. Gökten gelip karanlığı delen ışık gibi insanın üzerinde de sürekli bir gözetim vardır.

Sure insanı kendi yaratılışına bakmaya çağırır. İnsan fışkıran bir sudan omurga ile göğüs kemikleri arasından çıkar. Onu ilk kez yaratan Rab onu geri getirmeye de güç yetirir. Sırların yoklandığı günde insanın yanında ne bir kuvvet ne de bir yardımcı kalır.

Sure gökle yere وَ edatıyla yeni bir dikkat çekişle kapanır. Dönüşlü gök ve yarılan yer bu sözün kesin bir ayırıcı söz olduğuna tanıklık eder. Bu söz ciddi ve kesindir bir eğlence sözü olmaktan uzaktır. İnkar edenler tuzak kurar Allah da onların tuzağını karşılar ve sure onlara biraz mühlet verilmesini söyleyerek biter.