Sure Ta Sin harfleriyle açılır ve kendini apaçık bir Kuran olarak tanıtır. Adını Süleyman ordusuyla bir vadiden geçerken bir karıncanın kendi topluluğunu uyardığı sahneden alır. En küçük canlının sözünü işiten Süleyman gülümser ve Rabbine şükreder.

Sure önce Musa'yı anar. Musa çölde bir ateşe yönelir ve orada Rabbinin sesiyle karşılaşır. Elindeki asa ve koynundan çıkan beyaz el birer ayet olur, Firavun ve kavmine gönderilir, onlar bu ayetleri apaçık sihir sayarak yüz çevirir.

Ardından Davud ve Süleyman'a verilen bilgi gelir. Süleyman kuşların dilini öğrenir, cinden insandan ve kuştan ordular ona toplanır. Sure bu bilgiyi bir üstünlük ve şükür vesilesi olarak gösterir, Süleyman her nimeti Rabbine hamd ederek karşılar.

Hüdhüd kuşu Sebe diyarından bir haber getirir. Orada halkını yöneten bir kadın ve güneşe secde eden bir kavim vardır. Süleyman ona bir mektup gönderir, kraliçe önce hediye yollar, sonunda kendi tahtını Süleyman katında bulunca alemlerin Rabbine teslim olur.

Sure Semud ile kardeşleri Salih'i ve Lut kavmini de anar. Kendini yeterli gören ve yeryüzünde bozgunculuk yapan topluluklar gelen azapla helak olur, iman edip sakınanlar kurtulur.

Sonra sure bir dizi soruyla döner. Gökleri ve yeri kim yarattı, darda kalanın duasına kim cevap verir, karanlıkta kim yol gösterir. Her sorunun ardından Allah ile beraber başka bir ilah mı sorusu gelir. Sure gaybın yalnız Allah katında olduğunu vurgular ve kulluk ile Kuran'ı okuma çağrısıyla kapanır.