Sure, وَ (ve) edatıyla parlak Kurana dikkat çekilerek açılır. Arap dilinde bu edat bir şeye işaret edip zihni ona yöneltir. İnkarcılar kendilerinden bir uyarıcının gelmesine şaşırır ve ölüp toprak olduktan sonra geri dönüşü uzak görür. Sure baştan sona bu uzak görülen dönüşe cevap verir.

Gök yeryüzü ve yağmurla dirilen ölü belde birer delil olarak sıralanır. Ölü toprağı canlandıran güç insanı da kabrinden çıkarır. Ayet bunu çıkış diye adlandırır ve dirilişi görünen doğaya bağlar.

Sure Allah'ın insana yakınlığını ve bilgisini anlatır. Rab insanı yaratır nefsinin fısıltısını bilir ve ona şah damarından daha yakındır. Sağda ve solda oturan iki yazıcı insanın her sözünü kaydeder.

Ölüm sarhoşluğu hakikatle gelir ve sur üfürülür. Her nefis yanında bir sürücü ve bir şahitle gelir. Perde kalkar ve göz keskinleşir. İnkarcı ateşe sürülür sakınan ise yaklaştırılan cennete selamla girer.

Sure sabır ve hatırlatma emriyle kapanır. Resul onların dediklerine sabreder Rabbini güneşin doğuşundan ve batışından önce överek anar. Ona zorlayıcı olmak düşmez görevi Kuran ile öğüt vermektir.