Sure, وَ (ve) edatının art arda dört kez gelişiyle açılır. Savuran rüzgarlara, yük taşıyan bulutlara, kolayca akıp gidenlere ve işi bölüştürenlere dikkat çekilir. Arap dilinde bu edat bir şeye işaret edip zihni ona yöneltir. Dikkat çekilen bütün bu unsurlar tek bir hükme bağlanır. Size vaad olunan gerçektir ve hesap mutlaka gelecektir.

İnsanlar hakikat karşısında ayrık bir sözdedir. Kimileri hesap gününü uzak görüp ne zaman diye sorar. Sure onları gaflet seli içinde savrulan kimseler olarak anar ve o günü ateşin üzerinde denenecekleri an olarak gösterir.

Ardından kainat bir işaret alanı olarak açılır. Yerde ve kendi nefislerinizde ayetler vardır, gökte ise rızkınız ve size vaad olunan durur. Sure bu işaretleri gören muttakileri anlatır. Onlar geceden az uyur, seher vaktinde bağışlanma diler ve mallarında isteyen ile yoksun kalan için bir hak ayırır.

Sonra geçmiş kavimler birer ibret olarak sıralanır. İbrahim'e gelen ağırlanmış konuklar ona bilgin bir çocuk müjdeler ve ardından suçlu bir kavme yönelir. Musa, Firavun'a açık bir delil ile gönderilir. Ad kısır bir rüzgarla, Semud sarsan bir ses ile, Nuh kavmi ise tufan ile anılır. Her biri korkup sakınana bırakılmış bir işarettir.

Sure açık bir çağrı ile kapanır. Allah'a kaçın ve onunla birlikte başka bir ilah edinmeyin. Cin ve ins ancak kulluk etsinler diye yaratılmıştır. Rızık veren tek gerçek Rezzak Allah'tır ve bütün varlıkların gücü ondan gelir.