Sure Rabbinin rahmetinin anılışıyla açılır ve Rahman adını baştan sona en yoğun anan bölümdür. Doğum yaratma ve müjde ekseninde ilerler ve Allah'ın oğul edinmesi iddiasına verilen büyük karşılıkla kapanır.

İlk hareket Zekeriyya'nın duasıdır. Yaşlanmış bir kul gizli bir sesle Rabbinden bir varis ister ve Rahman ona Yahya'yı müjdeler. Kısır bir eşten doğan bu çocuk rahmetin işareti olur.

İkinci hareket Meryem'e geçer. Ailesinden ayrılan Meryem'e ruh bir insan suretinde görünür ve ona tertemiz bir oğul müjdelenir. Meryem İsa'yı doğurur ve kavmi onu ayıplayınca beşikteki çocuk konuşur.

İsa beşikte kendini tanıtır. Ben Allah'ın kuluyum der ve bana kitap verildi beni nebi kıldı diye ekler. Sure bunun ardından Allah'ın oğul edinmekten yüce olduğunu vurgular.

Sonra İbrahim Musa Harun İsmail ve İdris anılır. Bunlar Rahman'a secde eden nebiler zinciridir. Ardından bu yoldan sapıp salatı bırakan nesiller ve diriliş günü gelir.

Sure en büyük itirazla kapanır. Rahman oğul edindi diyenlere gökler neredeyse çatlayacak sözüyle karşılık verilir ve göklerdeki herkesin Rahman'a kul olarak geleceği bildirilir. Son ayetlerde Rahman'ın iman edip iyi işler yapanlara sevgi bağışlayacağı müjdelenir.