Sure bir soruyla açılır. İnsanın üzerinden zamandan bir vakit geçmiş ve o henüz yokluk halindeydi. Allah onu karışık bir nutfeden yarattı, işiten ve gören kıldı, sonra ona yolu gösterdi.

Yaratılışın ardından imtihan gelir. Allah insanı seçimiyle baş başa bırakır ve insan bu yolda ya şükreder ya nankörlük eder. Sure bu iki yolu baştan ayırır, nankörlere zincirleri ve alevi, şükreden iyilere pınarları hazırlar.

İyiler yani ebrar amelleriyle tanıtılır. Adaklarını yerine getirir, şerri yayılan bir günden korkarlar. Kendi sevgileriyle bağlı oldukları yiyeceği yetime, esire ve miskine verir, bunu yalnız Allah'ın yüzü için yapar ve hiçbir karşılık ile teşekkür beklerler.

Bu amelin karşılığı uzun bir cennet tasviriyle anlatılır. Ebrar kafur, zencebil ve selsebil pınarından içer. İpek giyer, gümüş kaplardan ve billur kadehlerden sunulur, rableri onlara tertemiz bir içecek içirir.

Sure vahiy ve sabır emriyle kapanır. Kuran Resul'e indirildi. Sure Rabbin hükmüne sabretmeye, sabah akşam adını anmaya ve gece Ona secde etmeye çağırır. Peşin dünyayı sevip ağır günü arkalarında bırakanlara karşı bu bir tezkiredir. Dileyen rabbine giden yolu tutar, çünkü dilemek de Allah'ın dilemesine bağlıdır.