Sure Ha-Mim harfleriyle açılır ve hemen Allah'ı çift sıfatla anar. O günahı bağışlayan tevbeyi kabul eden cezası çetin ve lütuf sahibi olandır. İlk ayetler bağışlama ile adaleti yan yana koyar ve tek dönüşün Ona olduğunu bildirir.

Sure boyunca tekrar eden bir gerilim vardır. Allah'ın ayetleri üzerine ancak inkar edenler tartışır ve bu tartışmanın kaynağı içlerindeki büyüklenmedir. Kibirli her kalbi Allah mühürler ve bu tavır geçmiş kavimleri de helake götürmüştür.

Sure adını Firavun ailesinden imanını gizleyen bir mümin adamdan alır. Bu adam Musa'yı savunur ve kavmini uyarır. Bir insanı Rabbim Allah dediği için mi öldüreceksiniz diye sorar ve onları Nuh Ad Semud kavimlerinin başına gelenlerle uyarır. İman eden tek kişi çoğunluğun karşısında hakikati dile getirir.

Firavun kendi gücüne güvenir ve Haman'dan göklere ulaşacak bir kule ister. Sure onun düzeninin boşa çıktığını ve Allah'ın mümin kulunu koruduğunu gösterir. Ardından ateşe sabah akşam sunulan Firavun ailesinin akıbeti anlatılır.

Sure çağrının özünü açar. Rabbiniz bana yakarın size karşılık vereyim der. Sonra yaratılış ayetleri gelir. Geceyi dinlenmeye gündüzü aydınlık kılan yeri karar göğü bina yapan ve insanı topraktan bir damladan asılıp tutunan bir oluşumdan yaratan Odur.

Sure geçmişin sünnetiyle kapanır. Elçilerine ve iman edenlere yardım eden Allah'ın düzeni sabit kalır. İnkarcılar azabı gördükleri anda iman ettiklerini söylerler ama vakit çoktan geçmiştir. Bu Allah'ın kulları arasında süregelen sünnetidir.