Sure hamd ile açılır. Göklerde ve yerde ne varsa hepsi Allah'ındır ve ahirette de hamd O'nadır. O yere gireni ve yerden çıkanı gökten ineni ve göğe yükseleni bilir. Sure daha ilk ayette mülkü ve ilmi birlikte kurar.

İnkar edenler saatin gelmeyeceğini söyler. Cevap kesindir: Rabbim hakkı için o size mutlaka gelecek. Göklerde ve yerde zerre ağırlığınca bir şey bile O'nun bilgisinden kaçmaz. Diriliş alay konusu edilir ama sure onu apaçık bir kitaba bağlar.

Davud ve Süleyman sureye örnek olur. Davud'a fazl verilir dağlar ve kuşlar onunla birlikte anar demir onun elinde yumuşar. Süleyman'a rüzgar ve cinler boyun eğer. Emir tektir: şükürle çalışın çünkü kullardan şükreden azdır.

Saba kıssası surenin eksenidir. Onlara sağlı sollu iki bahçe verilir ve Rabbinizin rızkından yiyin O'na şükredin denir. Yüz çevirdiklerinde arim seli gelir ve bereketli bahçeler acı meyveye döner. Bir toplum ürününü nankörlükle karşılayınca dağılıp anlatılan bir masala döner.

Sure elçinin görevini ve hakkın gelişini anlatarak kapanır. Mal ve evlat kimseyi Allah'a yaklaştırmaz yaklaştıran iman ve salih ameldir. Elçi bütün insanlara bir müjdeci ve uyarıcıdır. Hak gelmiştir ve batıl artık ortaya bir şey koyamaz. Sonunda inkar edenler uzak bir yerden imana yetişmeye çalışır ama kuşku içinde kalırlar.