Sure adını, ilk ayette dikkat çekilen bir beldeden alır. Dikkat çekilen yer insanın içinde yaşadığı şehirdir. Sure bu somut zeminden insanın yaratılışına ve önündeki yola geçer.

Sure insanın bir zahmet içinde yaratıldığını bildirir. İnsan güç ve mal sahibi olunca kendini kimsenin hesap soramayacağı biri sanır ve harcadığı malla övünür. Sure ona her şeyi görenin var olduğunu hatırlatır ve bu yanılgıyı yüzüne tutar.

Sonra insana verilen donanım sayılır. İki göz bir dil ve iki dudak. Rab insana iyiyi ve kötüyü ayıran iki yolu gösterir. Bu donanımla insan sarp yokuşa tırmanabilecekken çoğu zaman kolay yolda kalır.

Sarp yokuş somut bir iştir. Bir köleyi özgür bırakmak açlık gününde yakını olan bir yetimi ya da yoksunluk içindeki bir yoksulu doyurmak. Ardından iman edip birbirine sabrı ve merhameti öğütlemek. Bunu yapanlar sağın ashabı olur ayetleri örtenler ise solun ashabı kalır.