Sure adını toplanma gününde yapılan çağrıdan alır. O gün insan alışverişin ve kazancın dağınıklığından Allah'ın anılışına doğru toplanmaya davet edilir.

Sure göklerde ve yerde olan her şeyin Allah'ı tesbih etmesiyle açılır. Melik Kuddus Aziz ve Hakim olan Allah ümmiler arasından onlara bir elçi gönderir. Bu elçi onlara ayetleri okur onları arındırır ve onlara Kitabı ve hikmeti öğretir. Bu Allah'ın dilediğine verdiği büyük bir lütuftur.

Sonra Tevrat kendisine yüklenip de onu taşımayanların durumu gelir. Onlar kitaplar taşıyan bir eşeğe benzetilir. Vahyi taşımak onu sırtta bulundurmanın ötesinde onu yaşamak ve gereğini yerine getirmektir. Sure Allah'ın dostluğunu kendine ayrılmış sayan iddiaya da seslenir ve bu iddiayı ölüm karşısındaki tutumla sınar.

Sure toplanma çağrısıyla doruğa çıkar. Toplanma gününde çağrı yapıldığında insan Allah'ın anılışına koşar ve alışverişi bırakır. Salat bittiğinde ise yeryüzüne dağılıp Allah'ın lütfundan arayabilir ve Allah'ı çokça anabilir. Sure alışverişe ve eğlenceye koşup elçiyi ayakta bırakan tutumu gösterir ve Allah katındakinin daha hayırlı olduğunu bildirir.